Wie te veel regelt voor een jongere, leert hem vooral dat een ander het oplost. Hoe houd je als begeleider de balans tussen steun en eigen regie?
Jongeren tussen 18 en 27 die vastlopen, hebben zelden alleen een vacature nodig. Vaak ontbreekt overzicht: wat wil ik, wat kan ik en wat is de eerste stap? De reflex van een betrokken professional is om te gaan regelen. Begrijpelijk, maar het werkt averechts als de jongere daardoor toeschouwer wordt van zijn eigen traject.
Structuur geven is iets anders dan overnemen
Structuur betekent: vaste momenten, kleine afspraken en een duidelijk doel voor de komende week. De jongere voert uit, de begeleider houdt vast. Belt hij zelf de opleiding? Dan oefenen we het gesprek vooraf, maar hij pakt de telefoon.
Wat in de praktijk helpt
- Begin bij kwaliteiten en interesses, niet bij het gat in het cv
- Maak keuzes klein: niet ‘wat wil je worden’, maar ‘welke twee richtingen ga je deze maand verkennen’
- Spreek af wat er gebeurt als een afspraak niet lukt, zonder te straffen en zonder het te negeren
- Betrek het netwerk: ouders, een docent, een werkgever die een kans wil geven
- Vier voortgang die de jongere zelf heeft bereikt
Verantwoordelijkheid groeit door ervaring
Jongeren leren verantwoordelijkheid nemen door te ervaren dat hun eigen actie iets oplevert. Dat vraagt geduld van de begeleider en soms het lef om iets te laten mislukken. Een gemist gesprek is vervelend, maar ook een leermoment, mits je er daarna samen op terugkomt.
Bij jongeren werkt een traject beter wanneer je niet alleen naar de eerstvolgende baan kijkt, maar ook naar richting, ontwikkeling en wat nodig is om die stap vol te houden.
