Taal is een voorwaarde, geen eindpunt. Wie inburgering en werk pas na elkaar organiseert, verliest tijd die een inburgeraar niet terugkrijgt.
In veel trajecten staat taal voorop. Logisch: zonder taal is meedoen lastig. Toch zie ik in de uitvoering regelmatig dat een inburgeraar na het behalen van het taalniveau opnieuw moet beginnen, dit keer met de vraag welk werk of welke opleiding eigenlijk past. Dat moment komt dan te laat.
Taal leer je sneller als je weet waarvoor
Iemand die weet dat hij in de techniek, de zorg of de logistiek aan de slag wil, leert gerichter. Woorden krijgen betekenis op de werkvloer, tijdens een stage of bij vrijwilligerswerk. Daarom hoort arbeidsmarktoriëntatie niet aan het einde van het traject, maar aan het begin.
Wat in de brede intake al thuishoort
- Opleiding en werkervaring uit het land van herkomst, ook als diploma’s nog niet gewaardeerd zijn
- Wat iemand zelf wil en wat daarvoor realistisch nodig is
- De thuissituatie: gezin, gezondheid, financiën en vervoer
- Het netwerk dat er al is en het netwerk dat nog ontbreekt
Met die informatie wordt het PIP meer dan een verplicht document. Het wordt een route waarin taal, participatie en werk op elkaar aansluiten.
Tegelijk in plaats van na elkaar
De Wet inburgering 2021 gaat uit van duale trajecten: taal leren en meedoen tegelijk. In de praktijk vraagt dat om afstemming tussen consulent, taalschool en werkgever of participatieplek. Wie houdt het overzicht, wie spreekt de inburgeraar aan op afspraken en wie signaleert dat het stagneert? Als dat helder is belegd, komt een traject verder.
Drie vragen voor uw eigen uitvoering
- Komt werk of opleiding al in de brede intake aan bod, of pas na het examen?
- Weet de taalaanbieder welke richting de inburgeraar op wil?
- Is er één persoon die regie houdt over het geheel?
Wie deze drie vragen met ja kan beantwoorden, heeft de basis op orde. Bij twijfel loont het om één caseload als proef anders in te richten en de resultaten te vergelijken.
